นักเล่าเรื่องจากบ้านนอก .. (พ.ศ. ๒๕๑๔)

นี่เป็นอีกคน ที่ผมเห็น talent ในตัวเค้า
ตั้งแต่แรก .. รอเพียงแต่ประสบการณ์และมุมมองที่พัฒนาขึ้นๆ ต่อไปเท่านั้น

ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ หญิงยังต้องฝึกอีกเยอะเลย ^^

ผมว่าไม่ว่าใครก็อยากที่จะมีภาพที่เป็นเหมือนลายเซ็นของตัวเองทั้งนั้นแหละครับ

ภาพที่ใครเห็นก็รู้ว่าคนไหนถ่าย

แต่ตอนเริ่มต้นอาจจะหาต้นแบบ หรือเป้าหมายแล้วทำตาม

บางคนหาตัวเองเจอว่าภาพแบบไหนที่เป็นแบบของตัวเอง

บางคนอาจหาตัวเองไม่เจอเลยก็ได้ครับ

ผมเองก็ยังตามหาภาพที่เป็นเหมือนลายเซ็น และเป็นตัวของตัวเองอยู่เลยครับ

หนทางยังอีกยาวไกลครับ

เดี๋ยวต้องไปลองดูแล้วครับ แต่ติดที่ว่าผมไม่ประสีประสางาน portrait เลย
ืคือ ถ่ายภาพก็ไม่เป็น พื้นฐานที่จะมองภาพก็ไม่มี และดูภาพแนวนี้ทีไร ก็สวยน่ารักไปหมด
เฮ้อ ..

เอา john shaw มาเปรียบกับพี่เล็ก นี่ช่างลงตัวจริงๆครับพี่วี... ทั้งคู่นี้ มีมุมมองต่อธรรมชาติที่งดงามเลยครับ

ภาพถ่ายธรรมชาติที่สวยงาม เกิดจากการบรรจง ในการบันทึกภาพ และความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติวิทยา ซึ่งโดยส่วนตัว อันหลังสุดนี่ผมยังขาดอยู่มากเลย เพราะสมัย ม.ปลาย ไม่ชอบชีววิทยา อิอิอิ(น่าจะมีส่วน) แต่เรื่องของภูมิศาสตร์ เป็นเรื่องที่ผมชอบ และอยากจะมีโอกาส ได้บันทึกภาพ ให้เป็นความรู้ และความบันเทิง แก่คนรุ่นหลัง

...ผมค่อนข้างเกลียดภาพธรรมชาติ ที่แต่งจนเว่อร์ เพราะนั่นไม่ใช่คำว่า"ธรรมชาติ" ไปแล้ว อย่างในเวปนั้น เวปที่ผมก็ชื่นชม แต่เกลียดพวกถ่ายภาพธรรมชาติแล้วโพรเซสซะยังกะถ่ายสาวๆ เพียงแค่พวกนี้อยากเด่น อยากมีชื่อขึ้นมาในเวป อยากมีชื่อพอๆกับพี่โคตรเทพของเวป ซึ่งไม่น่าจะเป็นเจตนาของศิลปินเลย

....ธรรมชาติ มันสื่อถึงความบริสุทธิ์ครับ ภาพธรรมชาติที่งามอย่างบริสุทธิ์ มันมีคุณค่าทางจิตใจมากกว่า ผมเชื่ออย่างนั้น....

โดยส่วนตัวได้สนทนากับพี่วี(ทางMTPนี่แหละ) และได้สนทนาจิงๆ ตัวผู้กล่าวถึง (ผมจำชื่อพี่ไม่ได้อ่ะ ขอโทษนะครับ) ผมชอบและนับถือในตัวของพี่ทั้งสองคนครับ ทั้งผลงานและมุมมองทัศนคติ เยี่ยมเลยครับ

ผมเองก้ไม่ชอบการแต่งรูปแต่งภาพเลยซักเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้มาตลอด ผมชอบภาพที่ผ่านกล้อง มากกว่าที่ผ่านโปรแกรมแต่งภาพต่างๆ ภาพคมชัดใช่ว่าจะสวย ภาพที่เบลอใช่ว่าจะแย่ ไอ้ภาพเบลอๆ มั่วๆ ไหวๆ ได้อารมณ์โคตรมีเยอะแยะไป

ยินดีมากครับที่ได้รับฟังผู้รู้คุยกัน แล้วจะแวะมาหาความรู้แถวนี้บ่อยๆ นะครับ... :)

เค้ามาเวปนี้ทีไรก็ได้ความรู้ไรเล็กๆน้อยๆติดกลับไปทุกทีเลยค่ะ
ขอบคุณมากๆค่ะ ที่แนะนำช่างภาพที่ถ่ายภาพสวยๆ ดูแล้วสบายใจ

จากอีกคนที่มีความสุขจากการถ่ายภาพและดูภาพถ่ายค่ะ

น้าเล็กชอบบอกว่าถ่ายแค่ภาพธรรมดา แต่เห็นทีไรต้องกลั้นใจ ถ่ายได้ไง
งานละเอียดกว่าเราร้อยเท่าพันเท่า ดูแล้วเห็นความอุตสาหะ ความปราณีต
และสวยงาม

ขอบคุณคุณวีที่ไม่ให้คนคนนี้ผ่านเลยไปโดยไม่ได้กล่าวถึงอย่างเป็นทางการ
(ที่ไม่เป็นทางการ ก็เห็นคอมเม้นท์ ผ่านอัลบั้มบ่อยๆ ค่ะ)

มาเก็บข้อคิดดีๆฮะ

มันเป็นความคิดที่อยู่ในหัวผมตั้งแต่เริ่มถ่ายรูปแล้วครับ เพราะการถ่ายรูปคือศิลป และศิลปมันเป็นปัจเจก เราดูคนอื่นเป็นตัวอย่างได้ แล้วเก็บมาเป็นความรู้เพื่อค้นหาแนวทางของตัวเอง

ขอบคุณมากครับ สำหรับบทความดีๆ

ภาพกุ๊กก็เป็นตัวของตัวเอง แค่ไม่สวยเท่านั้นเอง แต่ก็มีความสุขที่จะถ่ายนะจ๊ะ

ที่ผมเข้ามาติดตามผลงานของน้าวีเรื่อยๆ เพราะภาพของน้าวีมีเอกลักษณ์้เป็นของตัวเองอ่ะคับ และสิ่งที่ทำให้ผมชอบงานของน้าวีก็คือ ภาพของน้าไม่ได้มีการตกแต่งอะไรเลย เต็มที่ก็แค่crop ผมเคยคิดว่าผมจะไม่แต่งรูปของผมเอง ประมาณตั้งใจว่าภาพออกมาต้องสวยเลย แต่ผมมองสังคมรอบข้างแล้ว ความคิดแบบผมคงมีคนเพียง 2% ที่คิดจะทำในยุคดิจิตอลแบบนี้ ผมก็เลยแต่งรูปของผมตามกระแสนิยมเพื่อให้รูปที่ออกมาเป็นอย่างที่ใจผมต้องการ เพราะความสามารถยังไม่ถึงขั้นที่ ภาพจะออกมาสมบูรณ์จากตัวกล้องเลยยย...

และผมก็หลงเข้ามาในเวบนี้ ของน้าวี... ผมแปลกใจตั้งแต่แรกเห็นและสงสัยว่า ทำไมรูปเพียง 2-3 รูปในหนึ่งอัลบั้ม ถึงได้มีคอมเม้นท์มากมายทะลุร้อยได้ขนาดนั้นนน... ผมติดตามอยู่หลายอัลบั้ม จึงได้เข้าใจว่า... รูปของน้าวีมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองทั้ง ทัศนคติ มุมมอง เทคนิค ธรรมชาติที่งดงาม ได้ถูกบันทึกและถ่ายทอดลงในภาพ จนเป็น "รูปของน้าวี" ที่ผมเฝ้าติดตามเรื่อยมา...

ทุกวันนี้ ผมพยายามแต่งรูปเพียงแ่ค่ โทนสี contrast saturation ไม่ถึงขั้นใช้ photoshop แต่งให้มันเกินจริงๆ และผมกำลังหาสไตล์ที่จะเป็นลายเซ็นต์ให้กับภาพของผม เหมือนกับของน้าวี และ น้า jungleman ให้ได้คับบบ... ^ ^

ปล. ผมก็ไม่ค่อยชอบภาพจากเวบบอร์ดที่น้าวีว่าเหมือนกันคับ(ไม่รู้ว่าใช้เวบเดียวกันรึป่าวนะคับ) กี่รูปๆ ผมก็นึกว่าคนๆเดียวถ่าย เหมือนออกมาจากโรงงานเดียวกัน แบบที่น้าวีว่าเลยคับ เ้น้นแต่สีสด ฟ้าสดๆ จนผมว่าเกินธรรมชาติอ่ะคับบบ...

ทุกวันนี้​ ​ผมพยายามแต่งรูปเพียงแ่ค่​ ​โทนสี​ contrast saturation ​ไม่​ถึง​ขั้น​ใช้​ photoshop ​แต่ง​ให้​มันเกินจริงๆ​ ​และ​ผมกำ​ลังหาสไตล์ที่​จะ​เป็น​ลายเซ็นต์​ให้​กับ​ภาพของผม​ ​เหมือน​กับ​ของน้าวี​ ​และ​ ​น้า​ jungleman ​ให้​ได้​คับบบ​... ^ ^

............................................

น้าเล็กน่ะชัดเจน เพราะน้าเล็กมีความเป็น professional ในตัวเอง คำว่าโปร ของผมไม่ใช่แค่ผลงานสุดท้ายครับ
แต่เป็นกระบวนการทั้งหมด ดังนั้นงานน้าเล็ก ถ้ามีคนมอง จะไม่มีคนถามว่า ถ่ายมาได้อย่างไรเนี่ย หรือ แต่งอย่างไรเนี่ย แต่คำถามคือ ใครเป็นคนถ่ายภาพ หรือ ถ้าคนรู้จักงานมาก่อน ก็บอกว่า อาหารอร่อยมื้อนี้ พ่อครัวเล็ก เป็นคนทำ

ส่วนผมเน้นถ่ายภาพเรื่อยๆ สนุกๆ ถ่ายภาพเกือบๆ ทุึกๆวัีน
และมีความสุขเฉยๆ ดังนั้นจะหาความอะไรก็คงยาก
นอกจากความตั้งใจ ครับ : )

เจ๋งเลยครับ โดนสุดๆ

ตามมาอ่านบทความดีๆคร๊ษบๆ

ขอบคุณสำหรับแนวคิดดีๆ ครับ แต่ผมก็ชอบภาพวิวสีจัด(ในระดับที่ไม่เกินจริง) นะครับ แฮ่ๆ

ดีเลย ครับ เห็นคุณหมอถ่ายแนว landscape คงได้คุยกันสนุกแน่ๆ ครับ

ขอบคุณครับ ยินดีต้อนรับ ครับ
วี

นั่นเลย ผมก็เป็นแฟนประจำคอลัมภ์นั้นใน มตพ. : )

ตามมาใช้สิทธิ์พาดพิงข้ามบ้านเลยครับ ฮ่าๆๆๆ
มีกำลังใจจากผู้อ่านแถวๆนี้แหละครับ เลยยังเขียนต่อไป
(จริงๆแล้วคือมีพื้นฐานที่ว่า ตอนเด็กๆชอบเล่านิทานติ๊งต๊องให้พวกอาๆฟังน่ะครับ
เลยมีนิสัยชอบเล่าอะไรฮาๆมาแต่เด็กครับ) :)

บทความที่ดีมากๆครับ นี่ล่ะครับคือวิกฤตของช่างภาพไทยที่ขาดวิญญาณในการถ่ายภาพ
การแต่งภาพกลายเป็นเรื่องปกติขิงช่างภาพไทยไปซะแล้ว
นักถ่ายภาพธรรมชาติหลายต่อหลายคนจะคิดเสมอว่า "จะใช้เทคนิคการแต่งภาพอย่างไรดี"
แทนที่จะคิดว่า "จะใช้เทคนิคการบันทึกภาพอย่างไรดี" ในการกดชัตเตอร์

เรื่องนักล่ารางวัล.... เส้นสายล้วนๆครับ ขอพูดจะๆ แบบไม่เกรงใจใครนะครับ เพราะผมเคยเห็นกับตา
เคยไปอยู่ในวงใน และมีข้อมูลหลักฐานด้วยครับ

เรื่องรางวัลนี่ผมก็พอจะมีประสบการณ์พอสมควรครับ
แต่ไม่ควรนำมาเล่าในที่แจ้งแบบนี้มันกระทบกันแรงไป

ส่วนการถ่ายภาพผมเชื่อว่าปัจจุบันคงเป็นอย่างที่พี่หมอ ว่า คือเป็นห่วงและกลัวใจ เด็กรุ่นใหม่จะหลงไปกับแสงสีแบบไม่ธรรมชาติ เป็นปกติครับหากถ่ายมาด้วย raw ต้องแต่งอยู่แล้ว แต่ก็แค่พอประมาณ ให้มันใกล้เคียงธรรมชาติ ใกล้เคียงฟิล์ม บางทีผมถ่ายมาสองฟอร์แมท ก็มาปรับดิจิตัลให้ไปใกล้ฟิล์มครับ

แต่ในใจอีกข้อที่ผมเชื่อว่าเด็กๆ ที่จะเข้ามาในวงการถ่ายภาพ เอาเฉพาะทางด้านการท่องเที่ยวที่ผมคุ้นเคย หากมีสีตอแหลๆ เชือ่ว่า บอกอ หลายๆ ท่านไม่รับครับ แต่อนาคตไม่แน่ เพราะตอนนี้เริ่มเห็นเข้าไปในหนังสือถ่ายภาพแล้วล่ะ...

ภาวนาและช่วยกันเสริมสร้างคนที่รักการถ่ายภาพกันดีกว่าครับ สนับสนุนแนวทางแห่งถ่ายภาพให้ดีที่สุด และพึ่งโปรแกรมตกแต่งให้น้อยที่สุด...

วันนี้เป็นวันว่าง เลยมีโอกาสได้ลิงค์ไปอ่านโน่นอ่านนี่
อืม ... มีอะไรดีๆเข้าไปแทนที่ขี้เลื่อยในหัวเพียบค่ะ

ขอบคุณมากๆนะคะ

^ ^ อืมห์ ฮับผม

อ่านแล้วมันชุ่มชื่นใจจริงๆค่ะ ขอบคุณทั้งคุณวี แล้วก็เพื่อนบ้านคุณวีทั้งหลายที่เข้ามาตอบด้วยค่ะ

อ่าาา การได้เสพงานดีดี ก็เหมือนเดินออกจากใจกลางกรุงเทพ ดิ่งตรงไปสูดอากาศในหลืบเขา ในซอกที่ไม่มีใครรู้จัก ในที่ที่อากาศบริสุทธิ์ ที่ที่อยากจะทิ้งเอาร่างกายและจิตใจไว้ที่นั่น จนวันสุดท้ายของชีวิต

ขอบคุณพี่ๆทุกคนนะคะ ที่ทำให้เราได้พักสายตา มามองสิ่งสวยงามอย่างที่มันเป็น แม้จะผ่านคอมก็เถอะค่ะ

555

หากตัดความกังวลออกไปบ้าง ....
ความเปลี่ยนแปลงก็คือธรรมชาตินะคะ

สมัยก่อน ถ่ายภาพด้วยฟิล์ม - มีขั้นตอนหลังการถ่ายภาพกว่าจะออกมาเป็นภาพถ่ายให้เราได้เห็นและชื่นชมสิ่งที่ช่างภาพบันทึกมา
ช่างล้าง-อัดกับห้องมืด เป็นเสมือนเทคนิคพิเศษและความเชี่ยวชาญเฉพาะบุคคล...
ถ้าหาร้านหรือแล็ป (ห้องมืด) ที่ถูกใจไม่ได้ ... ช่างภาพเรียนรู้ที่จะทำกระบวนการล้างอัดด้วยตัวเอง
เพื่อควบคุม timing อัตราส่วนของย้ำยาที่ใช้ ความมืดความสว่าง อุปกรณ์ต่างๆ สายตาที่ตรวจสอบ และอื่นๆอีกมากมาย ลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วน

สมัยนี้ เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาท เอาโปรแกรมเข้ามาช่วยงานห้องมืด ลดขั้นตอนที่ควบคุมยาก ลดอุปกรณ์ ลดค่าใช้จ่าย ...จนกระทั่งมีกล้องถ่ายภาพที่ไม่ต้องใช้ฟิล์ม ซึ่งก็ต้องต้องพัฒนา และเปลี่ยนแปลงต่อไปอีก

เทคโนโลยี ทำให้ห้องมืดน้อยลง โปรแกรมแต่งภาพมีบาบาทมากขึ้นตีตลาดมาเป็นค่านิยม ... อินเทรนด์
เห็นชัด ได้ผลไว เรียนรู้ได้ง่ายขึ้น ลงทุนน้อยกว่า และแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
จนเกิดศาสตร์ศิลป์ใหม่ ที่เป็น "การแต่งภาพ" ... ถึงขั้นสร้างโลกในจินตนาการเลียนแบบธรรมชาติได้ดังใจที่ต้องการ ... (ยังสงสัยอยู่ว่า สำหรับบางคน ถือไป therapy อย่างนึงได้มั้ย ...)

ความเป็นห่วงนี้มีเหตุผล .. น่าสนับสนุนค่ะ
เพราะ คิดว่าตอนนี้เราคงยังอยู่ในช่วงที่คนส่วนมากยังแยกแยะกันลำบากว่า
อะไรคือ "ภาพถ่ายจริง" ... อะไร คือ "ภาพแต่งที่เหมือนภาพถ่าย"
ยกเว้นคนที่ดูมาก อ่านมาก จับผิดมามาก รู้มาก ... คือมีประสบการณ์มาก่อน คนเหล่านี้พอแยกแยะได้
แต่ก็ใช่ว่า 100% ถ้าเจอภาพแต่งฝีมือชั้นเซียน .. เจ้าตัวเขาไม่บอก จะรู้ไหม

การถ่ายภาพ และ การแต่งภาพ เป็นสิ่งที่มีความสำคัญในตัวเองทั้งคู่ค่ะ แต่สำคัญแตกต่างกัน
การถ่ายภาพ และ การแต่งภาพ ต่างก็ "เรียนรู้ที่จะอดทน เรียนรู้ที่จะเ้ฝ้ารอ เรียนรู้ที่จะใช้" ... ไม่แตกต่างกัน
แต่อดทน เรียนรู้ และใช้ในต่างสิ่งกัน ... พูดง่ายๆ คือวัตถุประสงค์ไม่เหมือนกัน

ในความเห็นส่วนตัว ..ยังเชื่อว่า

การแต่งภาพ ... ต้องมีพื้นฐานมาจากภาพต้นฉบับที่มีส่วนดีก่อน ถ้าภาพต้นฉบับไม่มีส่วนที่ดี ... ก็เหมือนทำงานไม่มีวัตถุดิบ จะออกมาเป็นชิ้นงานไม่ได้โดยเด็ดขาด ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นักแต่งภาพจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องพึ่งงานของการถ่ายภาพค่ะ

การแต่งภาพเป็นเพียงขั้นตอนหนึ่งของการทำงาน โดยใช้เทคโนโลยี (โปรแกรม เช่น PS) เข้ามาช่วย

การแต่งภาพเป็นตัวเสริมของการตอบสนองความต้องการของคน ที่คิดว่าตนเองไม่สามารถถ่ายภาพแบบนี้ได้ (หมายถึงแบบที่แต่งออกมาแล้วสวยเป็นที่พอใจ) ในขณะนั้น ...จึงต้องใช้ตัวช่วย

การแต่งภาพเป็นอีกอาชีพนึงที่ทำให้คนหลายคนมีรายได้ เลี้ยงชีพ และสร้างครอบครัว

การแต่งภาพ ...... บลาๆๆๆๆๆๆ

----------------------------------------------

การถ่ายภาพ ยังคงมีคุณค่าของมันเสมอค่ะ ...
มันเป็นต้นแบบ เป็น Master เป็นแนวทางของการบันทึกช่วงหนึ่งของธรรมชาติ ช่วงหนึ่งของชีวิต ออกมาเก็บไว้ในภาพเพื่อสื่อสารภาษา และถ่ายทอดสู่ผู้อื่น สู่คนที่ไม่มีโอกาสได้รู้ได้เห็น เป็นสิ่งที่ประวัติศาสตร์จะขาดไปเสียไม่ได้อยู่ดี ... ต่อให้เทคโนโลยีพัฒนาไปไกลแค่ไหน ... การแต่งภาพไม่มีทางขึ้นมาแทนที่การถ่ายภาพได้แน่นอนค่ะ

คงเหมือนกับ ถ้าไม่มีตัวต้นแบบ ก็ไม่มีตัวก๊อปปี้ที่จะแพร่กระจายออกไป
ตัวต้นแบบ (ภาพถ่าย) ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว เพราะธรรมชาติเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ บางสิ่งสูญหาย บางสิ่งเกิดใหม่ ... คนก็ยัง need ที่จะเห็น original อยู่ดี

อย่างว่าแหละค่ะ
"เรียนรู้ที่จะเก็บภาพธรรมชาติออกมา ให้ได้ก่อน" ... เป็นแนวคิดที่ดีเยี่ยมสำหรับการปลูกฝังให้คนรักการถ่ายภาพธรรมชาติควรฝึกและควรทำ

ถ้าวันหนึ่งคนถ่ายภาพเรียนรู้และสามารถถ่ายภาพออกมาได้ตรงตามแบบที่ใจเราต้องการ ควบคุมตัวแปรและมองทิศทางของธรรมชาติให้ได้ภาพที่เป็นธรรมชาติ ...เป็นภาพที่ดีที่สุดแล้ว
การแต่งภาพ ... จะไม่จำเป็นต่องานถ่ายภาพอีกต่อไปค่ะ
การแต่งภาพ ... มันจะกลับไปอ�